Hoe water een vlampunt is geworden in het Midden-Oosten

De verstoring van de watervoorziening is lange tijd een potentiële katalysator geweest voor conflicten of instabiliteit in het droge Midden-Oosten. Maar het is nog nooit zo’n prominent risico geweest als nu.

Impasse Nijldam: Egypte kijkt naar China om te helpen

Ethiopië kondigde op 19 juli aan dat het dit jaar de vulling van de Grand Ethiopian Renaissance Dam (GERD) had voltooid, die het aan het bouwen is op de Blauwe Nijl, de belangrijkste zijrivier van de rivier de Nijl, die Egypte voorziet van meer dan 90% van zijn waterbehoeften.

Egypte overweegt zijn volgende diplomatieke stappen, zoals Baher Al-Kady meldt. Op 8 juli heeft de Egyptische minister van Buitenlandse Zaken Sameh Shoukry vertelde de VN-Veiligheidsraad dat de GERD een “existentiële bedreiging” vormt en dat het effect van de mogelijke verstoring van de waterstroom naar Egypte zou zijn als een “kwaadaardige plaag”.

Tunesië heeft een resolutie opgesteld om het bod van Egypte op de raad te steunen om formeel mee te werken aan een internationaal bemiddelde overeenkomst voor het beheer van de Nijlwaterstromen. Die resolutie is, vergeef de metafoor, dood in het water.

“Hoewel de raad de ernst van de kwestie heeft erkend met een tweede vergadering in twee jaar over het geschil,” schreven we hier, “is een resolutie nog steeds moeilijk te verkopen. Raadsleden blijven ongerust over het precedent van een resolutie over ‘waterkwesties’. .'”

Egyptische president Abdel Fattah al-Sisi, die op 15 juli sprak, zei dat elke vermindering van de Egyptische watervoorziening een rode lijn is die “niet kan worden overschreden”, en voegde eraan toe: “Voordat er iets met Egypte gebeurt, moeten het leger en ik weg zijn.”

Teleurgesteld door de neutrale houding van Moskou in de Veiligheidsraad, reikt Caïro de hand aan China om de impasse te helpen doorbreken, zoals Amr Eman meldt. Hoewel Peking nooit een belangrijke diplomatieke macht in de regio is geweest, heeft het wel nauwe banden met Addis Abeba. China investeert ook zwaar in Egypte als onderdeel van zijn Belt and Road Initiative, “als toegangspoort voor Chinese goederen naar markten op het Afrikaanse continent”, schrijft Eman.

“China is… een van de grootste handelspartners van Egypte, met enorme investeringen in Egypte”, vervolgt Eman. “Het is van plan een industriegebied in het Suezkanaalgebied te vestigen. Chinese bedrijven nemen ook deel aan de bouw van de nieuwe administratieve hoofdstad, een megastad die wordt gebouwd aan de rand van Caïro.”

Ook Egypte krijgt een impuls van Saoedi-Arabië, dat goede banden heeft met Ethiopië. De neiging van het koninkrijk naar Egypte in het GERD-geschil kan worden verklaard door een assertievere houding in de Arabische Liga, die 100% achter Egypte staat, en in de beveiliging van de Rode Zee, zoals Samuel Ramani uitlegt.

Een andere interessante invalshoek op het geschil draait om een ​​mogelijke bemiddelingsrol voor Israël, zoals Mohamed Saied meldt, dat naast zijn relatie met Egypte ook sterke banden heeft met Ethiopië. Israël is terug als “waarnemer” van de Afrikaanse Unie (AU), zoals Rina Bassist meldt, en staat te popelen om door te gaan met meer normalisatieovereenkomsten op het continent.

De regering-Biden werpt, na het horen van Egypte in de Veiligheidsraad, haar gewicht achter de AU-bemiddeling, die het afgelopen jaar heeft weggekwijnd. Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Antony Blink sprak op 20 juli met de president van de Democratische Republiek Congo Felix Tshisekedi, die momenteel voorzitter is van de AU, en benadrukte het belang van bemiddeling bij de GERD.

Ondertussen is Egypte bezig met zijn eigen “machtsdiplomatie” met Djibouti, Tanzania en Burundi om de plannen van Ethiopië om de GERD te gebruiken om waterkracht te creëren en te exporteren naar Afrikaanse landen tegen te gaan, zoals George Mikhail meldt, en probeert het zijn eigen civiele kernenergiecapaciteit op te bouwen. , zoals Hagar Hosny schrijft.

Iraanse water- en stroomcrisis slaat over in Irak

Water zorgt ook elders voor spanningen. Iran heeft blijkbaar het internet afgesloten in de onrustige provincie Khuzestan, waar protesten plaatsvinden over het gebrek aan schoon drinkwater. Experts zeggen dat de belangrijkste oorzaak van de waterproblemen in de zuidwestelijke provincie de ongewoon lage waterstanden als gevolg van droogte zijn. Mismanagement van watervoorraden kan ook een rol hebben gespeeld. Volgens activisten hebben veiligheidstroepen drie demonstranten gedood.

De watercrisis in Iran is niet beperkt tot de provincie Khuzestan, maar daar wordt het scherper gevoeld en wordt het verergerd door de energiecrisis in Iran. Versleten door sancties, verval en wanbeheer, hebben de energie- en watersectoren onregelmatig gewerkt, wat heeft geleid tot extra protesten in Iran.

De gevolgen zijn regionaal. Irak vertrouwt op Iran voor een groot deel van zijn elektriciteits- en stroombehoeften.

En ook in Irak staat de watervoorziening op het spel. De regionale regering van Iraaks Koerdistan heeft de burgers opgeroepen om het water te rantsoeneren vanwege de daling van het grondwaterpeil door gebrek aan regen en de droogte van dit jaar.

Iraakse minister van Watervoorraden Mahdi Rashid al-Hamdani geeft ook andere landen de schuld. Hij zei dat tekorten het gevolg zijn van: Irans omleiding van water van de Karun-rivier naar de Golf in plaats van de Shatt al-Arab, en het feit dat Turkije zijn waterovereenkomsten niet nakomt. De belangrijkste waterbronnen van Irak, de Tigris en de Eufraat, zijn afkomstig uit Turkije.

Watersleutel voor reset Israël-Jordanië

De nieuwe Israëlische regering van premier Naftali Bennett en plaatsvervangend premier en minister van Buitenlandse Zaken Yair Lapid heeft prioriteit gegeven aan een reset in de banden met Jordanië. En bovenaan de reset-agenda stond water.

Voormalig premier van Israël Benjamin Netanyahu laten we de 2015 de Red-Dead-overeenkomst, ondertekend met Jordanië onder auspiciën van de Wereldbank en met grote steun van de Verenigde Staten en internationale organisaties, wegkwijnen.

Het project riep op tot een “gigantische waterleiding tussen de Rode Zee en de veel lager gelegen Dode Zee, waarlangs waterontziltingsfaciliteiten zouden worden gebouwd ten behoeve van beide zijden van de droge, lege Arava-woestijn die ze delen, met het resterende water en de pekel om te stromen neer en vul de krimpende Dode Zee aan”, schrijft Ben Caspit. “In ruil voor Jordaanse medewerking aan dit project, heeft Israël toegezegd Jordanië te voorzien van nog eens 50 miljoen kubieke meter water, geproduceerd in een extra ontziltingsinstallatie in het noorden van waaruit het water naar de Zee van Galilea en van daaruit naar Jordanië zou stromen.”

De mislukking van de onderhandelingen over de pijpleiding wordt gedeeltelijk toegeschreven aan de verergering van de watercrisis in Jordanië, schrijft Osama Al Sharif.

Het eerste punt van de zaak voor Bennett, op zijn “geheime” missie naar Amman eerder deze maand, was om de deal te sluiten.

“Volgens diplomatieke bronnen,” vervolgt Caspit, “is Israël een lange lijst van overeenkomsten met het koninkrijk van plan om de relatie te herstellen en verschillende aspecten van de samenwerking te herstellen, inclusief extra gebaren van goede wil. Israël is bereid om de watervoorziening die cruciaal is verder te verbeteren voor de stabiliteit van de monarchie op voorwaarde dat Jordanië Israëlische boeren de grensgronden laat cultiveren die Israël in 2019 aan Jordanië heeft teruggegeven.”

Na een ontmoeting met Koning Abdullah II op 20 juli, de Amerikaanse president Joe Biden sprak zijn steun uit voor verbeterde banden tussen Jordanië en Israël en noemde als voorbeeld de overeenkomst om Jordanië van zoet water te voorzien.


Posted By : Lagu togel